Zakład Wodociągu Centralnego jest najstarszym z trzech warszawskich wodociągów. Dostarcza mieszkańcom Warszawy wodę od 3 lipca 1886 roku. Obiekty zaprojektowane przez W. Lindleya i W. H. Lindleya, jak filtry powolne, wieża ciśnień, pompownie oraz budynki portierni są typowym przykładem XIX wiecznego budownictwa przemysłowego. Na początku XX wieku Stacja Filtrów powiększyła się o nawiązujący architektonicznie Zakład Filtrów Pospiesznych. Obiekty te zostały uznane za zabytkowe. W trakcie kolejnej, powojennej rozbudowie zakładu, wymuszonej rosnącym zapotrzebowaniem na wodę, odstąpiono od utrzymania spójności architektonicznej całości zabudowy.
Wodociąg Centralny, jako jedyna z warszawskich stacji uzdatniania wody, posiada dwa ciągi technologiczne:
I - uzdatnia wodę infiltracyjną czerpaną spod dna Wisły przez ujęcia brzegowe i ujęcie zasadnicze Wodociągu Praskiego "Grubą Kaśkę". W procesie uzdatniania woda filtrowana jest przez filtry pospieszne i filtry powolne, dezynfekowana dwutlenkiem chloru.
II - oczyszcza wodę pobraną z Osadnika Czerniakowskiego - wykorzystując proces wstępnego utleniania, koagulacji, filtracji pospiesznej i dezynfekcji dwutlenkiem chloru. Odczyn wody korygowany jest wodą wapienną.
Obecnie Stacja Filtrów pokrywa 50% zapotrzebowania stolicy na wodę..
Obecnie trwają prace związane z realizacją zadania „Modernizacja technologii w Zakładzie Wodociągu Centralnego – ozonowanie pośrednie i filtracja na węglu aktywnym”. Zadanie jest realizowane w ramach projektu „Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w Warszawie” współfinansowanego ze środków Funduszu Spójności. Zakres prac obejmuje wprowadzenie procesów ozonowania i filtracji przez złoże granulowanego węgla aktywnego oraz połączenie dwóch istniejących ciągów technologicznych w jeden układ przed procesem ozonowania i filtracji węglowej.
Schemat będzie obejmował dwie linie produkcyjne z następującymi procesami uzdatniania wody:
• Podstawowa:
- infiltracja ( lub mieszanina wody infiltracyjnej i powierzchniowej),
- utlenianie nadmanganianem potasu (okresowo),
- sorpcja na pylistym węglu aktywnym w pulsatorach (okresowo),
- koagulacja i sedymentacja w pulsatorach,
- stabilizacja wodą wapienną,
- filtracja pospieszna na złożach piaskowych,
• Uzupełniająca:
- infiltracja,
- napowietrzanie,
- sedymentacja zanieczyszczeń,
- filtracja pospieszna na złożach piaskowych.
Obie linie produkcyjne łączyć się będą w jeden ciąg technologiczny, w skład którego wejdą kolejne procesy technologiczne, następujące szeregowo po sobie:
• ozonowanie pośrednie,
• filtracja z sorpcją na złożach granulowanego węgla aktywnego,
• natlenienie wody (okresowo),
• filtracja powolna na złożach piaskowych z pozostawioną 10 cm warstwą granulowanego węgla aktywnego,
• dezynfekcja dwutlenkiem chloru.
Takie rozwiązanie spowoduje zmniejszenie dawki dwutlenku chloru stosowanego do końcowej dezynfekcji, wysoki stopień redukcji substancji organicznych, znaczną poprawę smaku, zapachu i biostabilności wody.
Nowy budynek filtrów węglowych oraz ozonowania wody powstaje w miejscu nieeksploatowanej VII grupy filtrów piaskowych, u zbiegu ulic Raszyńskiej i Filtrowej. Eksponowana śródmiejska lokalizacja budynku oraz bezpośrednie sąsiedztwo zabytkowego i unikalnego zespołu filtrów Lindley’owskich wymagają zastosowania przy nowej realizacji nietypowych elementów wykończenia elewacji.
Aby nawiązać do wcześniejszej zabudowy, budynek będzie obłożony czerwoną spoinowaną licówką kilnikierową, zaś wybrane elementy architektoniczne, takie jak zwięczenia okien oraz cokoły, zostaną wykończone piaskowcem. Całość dopełni stylowa ślusarka okienna. Budynek, o powierzchni ponad 12,5 tys. m², będzie w dużej mierze pokryty zielenią: skosy części przyziemnej będą pokryte krzewami oraz pnączami, dach trawą.
